02.10.2013

Środa, 2 października 2013 | Komentarze 8

Dosyć późno wyskoczyłam na trening szoską. Końcówkę dokręcałam po ścieżce w ciemnościach. To znaczy dobre lampki miałam.
Refleksja mnie też dzisiaj naszła, a nawet nie dzisiaj tylko dawno temu i nachodzi niemal na każdym treningu. A pisze sobie o tym dopiero dzisiaj, bowiem uznałam, że osiągnięto statystyczne minimum zdarzeń, żeby nie uznawać tej sytuacji za przypadkową. Otóż zwykle jadę sobie Janowską. Jedzie się całkiem ok, przeważnie średni ruch, coś czasami mnie wyprzedzi. Za Cienistą ruch już praktycznie znikomy. Cisza i spokój. Jadę sobie dalej prosto. Wciąż przyjemnie i spokojnie. A jak tylko dojeżdżam (podkreślam: dopiero dojeżdżam!) do dziur w Krężnicy i zabieram się za obowiązkowy slalom całą jezdnią, to NAGLE i ZAWSZE za mną i przede mną pojawia się cały zastęp samochodów. No jakby z łańcucha kto pospuszczał... Czasami trąbią a ja się wtedy stresuję :P
O tak z nudów sobie pomyślałam o tym.