16.10.2011 Clermont-Ferrand, Aubiere i Puy de Dome

Niedziela, 16 października 2011 | Komentarze 7

Po wczorajszym obejściu miasta dzisiaj wstałam z potężnymi zakwasami łydek! Prawie chodzić nie mogłam ;). Jak nic był to bunt organizmu przeciwko turystyce pieszej! Poczułam się w obowiązku natychmiast znaleźć bajka! Pokuśtykałam do inf. turystycznej z małym optymizmem prosząc o znalezienie wypożyczalni otwartej w niedzielę ;p. O dziwno znalazła się nawet całkiem niedaleko, aczkolwiek otwarta jeszcze tylko kilka godzin. Nie było się co zastanawiać ;). Na początek pokręciłam po mieście po kilku miejscach z ładnymi widoczkami. Nie powiem, żeby ta jazda była jakaś szałowa. Ulice co prawda wyludnione, ale samo Clermont położone jest na górach i całe jest w zjazdach i podjazdach (do wyboru od 10 do 16%). Co podjechałam to trzeba było zjechać, poza tym kręciłam się trochę błądząc. Prawie jak jakieś xc ;D. Poza tym wszędzie pełno ulic jednokierunkowych, przez co na zjazdach kilka razy w ostatnim momencie zauważyłam zakaz wjazdu i hamowałam już na ulicy „pod prąd”. Ludziska zaskakująco życzliwi, uśmiechali się tylko, chłopaki nawet machali ;p;p. A może właśnie nie?! Może oni właśnie rechotali się z takiej ofiary losu :D??. Nieważne.. Dalej postanowiłam podjechać do Aubiere (sąsiednie miasteczko), czyli do swojej new roboty. A nóż-widelec ktoś pracuje w laboratorium w niedzielę :D:D? Hehe oczywiście wszystko pozamykane na 4 spusty.. Wciąż miałam mało km, łydki dalej piekły, dużo wolnego czasu zostało… Kusiły mnie góry otaczające dookoła miasteczko w odległości kilku km. Koniec końców skierowałam się w stronę najwyższego szczytu Owernii a właściwie wulkanu Puy de Dome (1400m). Mapa mi się skończyła w trakcie jazdy, aczkolwiek do samego podnóża wulkanu jechałam drogą o nazwie Puy de Dome, więc raczej nie mogłam zabłądzić ;p. Super asfalcik, żałowałam że nie pożyczyłam szosy i musiałam się męczyć z mtb. A było z czym się męczyć. Do pętli pod wulkanem ciągle jechałam pod górę. W drodze minęło mnie kilkunastu kolarzy. Uśmiechnięci, ładnie poubierani, fajne szoski… Ktoś coś do mnie próbował zagadać ale niestety ich francuski w połączeniu z zadyszką był dla mnie nieczytelny. Mój dla nich tym bardziej…. Jak pięknie byłoby tu jechać bullsikiem ;p. Ogólnie zgrzałam się z lekka. Co jakiś czas zdejmowałam kawałki garderoby i tak na pętli pod wulkanem byłam już tylko w krótkich ubraniach. Widok z tamtego miejsca: rewelacja! Na dole miasto, na górze szczyt wulkanu. Wszędzie zielono jeszcze, słonko praży, zero chmur! A podjazd na szczyt… no cóż doznałam lekkiego zawrotu głowy.. Stromy jak diabli. Akurat zjechali jacyś kolarze i zaczynali pakować szoski do samochodów więc postanowiłam podpytać. Panowie uprzejmie wyjaśnili, że wjeżdża się dookoła wulkanu, że czasami są tam wyścigi, że dystans krótki, ale bardzo stromo i że na górze super pogoda, aaaa i że przyjemniej będzie mi na szosowym… cwaniaczki :D. Na migi, a raczej na swoich rowerach wytłumaczyli mi żebym koniecznie pożyczyła szosę z 3 tarczami z przodu :D. Nawet jakby powiedzieli mi to po ingliszowemu to i tak bym nie zrozumiała tych rowerowych pojęć ;D. Tak więc, z braku dobrego sprzętu i czasu Puy de Dome musi poczekać do „prochain dimanche”. Ubrałam się z powrotem na zjazd i pocisnęłam do miasteczka, gdzie i tak z opóźnieniem wpadłam do wypożyczalni. Na szczęście nie kazali dopłacać. Lubię tą mieścinę i wiecznie uśmiechnięte gęby jej mieszkańców. Mogłabym tu chyba zamieszkać ;)